
Há umha certa luz incompreensível na distáncia
como umha porta de cristal fechada
uma palavra no abismo da língua
tócate, sen sabelo, esvara
diluída entre a memoria esfameada.
Igor Lugris
Eugénio Outeiro
Oscar Mourave
lara do ar
Félix R. Míguez
Isto é o que di, sobre o nosso Cadáver na Rede, Armando Requeixo no seu artigo sobre Maria Marinho "Aventura Courelá. Unnha poeta mancomunada", aparecido no Faro da Cultura do Faro de Vigo da semana passada:
"Ora ben, o espírito lúdico e creativo
da aventura courelá segue entre
nós e o seu herdo foi recollido polos
poetas máis novos, ducias dos
cales participaron na recente iniciativa
de cibercadáver proposta
en Rede (www.agal-gz.org/blogues/
index.php?blog=10) por Igor
Lugrís, que frutificou xa en preto
dun cento de composicións, logo
tamén abertas ao público no Expo-
Cadáver que a finais de marzo
se inaugurou en Ponferrada.
Velaí como nunca máis vivo estivo
este cadáver, que segue a ser exquisito
para calquera padal literario e
que confirma, como escribía naquel
afastado 1966 M. Mariño, que
“lúa sempre hai/ o que fai falla é a
luz que non se apaga anos dela”."

Há umha certa luz incompreensível na distáncia
unha palabra afogada un sinal ou desexo
que chama por nós en peiraos neboentos
que enche as nosas bocas co agre da desfeita
há um arco-íris morto no interior de um búzio vermelho
O grito da distáncia rabunha o horizonte
e nós, ciscados coma cunchas nunha praia,
coma como sen comas, a ferver,
quizais á noite me atreva a ler a túa carta
a lamberme coa túa lingua de sal
A distancia comeza os parágrafos do adeus
esta-nos a medrar a neve nas mans
podémonos declarar en folga, cantarlles aos paxaros
ou emulalos e seguir á espreita de novas primaveras revolucionarias
que principien agora sen distancia nas mans provenzais dos labores antigos
Igor Lugris
eduardo estévez
mario regueira
elvira riveiro tobío
Xavier Vásquez Freire
Ramiro Vidal Alvarinho
Mario Regueira (bis)
Daniel Salgado
Xiana Arias
Lorena Souto
David Pobra
Isaac Lourido
María do Cebreiro
Xabier Paradelo
Amauta Castro
Há umha certa luz incompreensível na distáncia
unha palabra afogada un sinal ou desexo
que chama por nós en peiraos neboentos
que enche as nosas bocas co agre da desfeita
há um arco-íris morto no interior de um búzio vermelho
O grito da distáncia rabunha o horizonte
e nós, ciscados coma cunchas nunha praia
acoitelamos os pés dos bañistas (a traición)
poucos detalles de interese. a poboación é rica, pódense envexar os seus luxos
as súas sedas, o branco dos pulsos entre os puños de encaixe. As veas azuis.
Igor Lugris
eduardo estévez
mario regueira
elvira riveiro tobío
Xavier Vásquez Freire
Ramiro Vidal Alvarinho
Mario Regueira
Iria Veiga
Arsenio Iglesias Pazos
Iria Veiga

Há umha certa luz incompreensível na distáncia
Sen risco na loita, non hai gloria na vitoria
Igor Lugris
Iván Alonso

Há umha certa luz incompreensível na distáncia
Semella un alvor chegado doutro mundo
umha mensagem do interior das palavras e a língua
um gatilho de sílabas usadas
a reviver a morte dos silêncios esquecidos
a percorrer no branco espaço o espelho côncavo da memória
Mas, o verso racional obscureceu o intenso desejo sentimental.
Descifra-os na pálida manhã de abril
Quando a chuva arranque as suas cores ao sol
Permita-me ver ao solo as folhas do outono
Igor Lugris
Xavier Queipo
Igor Lugris
Eugénio Outeiro
Concha Rousia
João Vasco Henriques
Paulo Marcelo Braga
Solange Durães
Concha Rousia
Cláudia Gonçalves

Há umha certa luz incompreensível na distáncia
semella un alvor chegado doutro mundo
umha mensagem do interior das palavras e a língua
um gatilho de sílabas usadas
bandullo cheo e farrapo de gaitas
demasiada realidade para sonhos e jogos
uma luz que ilumina as pessoas namoradas
com um rouco som de liberdade
som dos sonhos; linguas e silabas,
som da lus do lume... da terra
Igor Lugris
Xavier Queipo
Igor Lugris
Eugénio Outeiro
Marcos Nine
Eugénio Outeiro
Além da Veiga
Alba Carvalhesa
Xiàn Camanho
Gonzalo Pais Beiro

Há umha certa luz incompreensível na distáncia
unha palabra afogada un sinal ou desexo
a noite non esgota o seu fulgor metálico
nin pensa que o mencer será un abismo
Igor Lugris
eduardo estévez
elvira riveiro tobío
alberto lema

Há umha certa luz incompreensível na distáncia
como umha porta de cristal fechada
uma palavra no abismo da língua
tócate, sen sabelo, esvara
o conto é decidir cando acabar
un home do sur preguntoulle se quería viaxar
e ela considerou pasos cegos e desertos
Avanzou en círculos, até os límites da súa propia sombra
nunha espiral imposible, sen comezo nen destino
onde si poderia construir com as pedras do caminho
o jeito tatexante e incerto de alumeala
Igor Lugris
Eugénio Outeiro
Oscar Mourave
lara do ar
María do Cebreiro
Xiana Arias
Eduardo Estévez
Tati Mancebo
Ester Vázquez
Gonzalo Mitchell
Brais Mel

Há umha certa luz incompreensível na distáncia
unha palabra afogada un sinal ou desexo
a noite non esgota o seu fulgor metálico
e aquí enfronte do espelho tam só existe o silenzo
Igor Lugris
eduardo estévez
elvira riveiro tobío
lara bacelo