Esta é umha versom antiga do documento!
Ortografia ILG-RAG comparada com outras ortografias romances.
Todas as ortografias romances estám baseadas na latina, tendo portanto muitos pontos em comum. Porém também há diferenças assinaláveis devidas a 1) histórias diferentes e 2) que o conjunto de fonemas das distintas línguas románicas som similares, mas nom exatamente iguais.
Por outro lado, nengumha delas é puramente foneticista nem tampouco puramente etimológica, polo que, para as comparar, cumpre termos em conta ambos os fatores.
Em todo caso, pode-se observar que a ortografia ILG-RAG coincide sempre que pode com a castelhana.
Acentuaçom
Em castelhano e na norma ILG-RAG apenas se usam acentos agudos. Nos outros romances considerados usam-se mais acentos, o que ajuda a diferenciar diferentes realizações vocálicas.
- Em catalám
- o acento grave marca vogais tónicas abertas, ex. èmfasi ['ɛɱfəzi], arròs [a'rɔs]
- o acento agudo marca vogais tónicas fechadas, ex. també [tam'be], cantó [kan'to]
- Em francês
- o acento agudo usa-se para marcar o e fechado, ex. fémur [femyr]
- o acento grave usa-se para marcar o e aberto, ex. père [pɛr]
- o acento circunflexo indica usualmente que a palavra continha umha letra que desapareceu, ex. feste → fête. Quando vai sobre um e este pronuncia-se aberto, ex. fête [fɛt], porém quando ocorre sobre um o este pronuncia-se fechado, ex. Hôtel [otɛl]
- Em italiano,
- o acento grave marca vogais tónicas abertas, ex. piè [pjɛ], può [pwɔ]
- o acento agudo marca vogais tónicas fechadas, ex. né [ne], peróne [pe'rone]
- o acento circunflexo tem muito pouco uso, empregando-se principalmente sobre o i, sem dar nengumha indicaçom fonológica.
- Em português
- o acento agudo marca vogais tónicas abertas, ex. alguém [al'gɛm] após [a'pɔs]
- o acento grave marca vogais subtónicas abertas, usa-se só em contracções: ex. à (a + a), prò (para + o)
- o acento circunflexo marca vogais tónicas fechadas, ex. fêmea ['femea], côdea ['kodea]
Apóstrofo
Antes da aprovaçom das normas ILG-RAG, o galego escrito usou abundantemente o apóstrofo, porém nas tais normas proscreve-se totalmente. Em castelhano deixou-se de usar o apóstrofo há já muito tempo, mas nas outras línguas romances consideradas continua a usar-se em maior ou menor medida.
- Em francês usa-se abundantemente, ex. j'e (je + e), n'ai (ne + ai), l'église (la église).
- Em catalám usa-se também com freqüência, ex. d'altres (de + altres), l'illa (la + illa), s'imposés (se imposés).
- Em italiano usa-se ainda mais que em francês, ex. altr'anno, anch'esse, bell'articolo, c'andó, c'è, ch'ella, cos'ha, d'alcun, d'altri, dov'è.
- Em português tem menor uso, mas tem.